8 άγνωστες αλήθειες για το βαθύτερο σημείο των ωκεανών

Ως «ζώνη του Άδη» ορίζονται τα βαθύτερα σημεία των ωκεανών μας και σε αυτήν συγκαταλέγονται όλα εκείνα τα σημεία που βρίσκονται 6.000 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της Γης. Η συγκεκριμένη ονομασία προήλθε από την ελληνική μυθολογία και συγκεκριμένα από τον θεό του κάτω κόσμου, Άδη.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, η Τάφρος των Μαριανών είναι το βαθύτερο σημείο των ωκεανών του πλανήτη και το χαμηλότερο σημείο της επιφάνειας του φλοιού της Γης, καθώς φτάνει στα 10.971 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας.

Βρίσκεται στον δυτικό Ειρηνικό Ωκεανό στα ανατολικά των Μαριάνων νήσων και μέχρι στιγμής οι επιστήμονες γνωρίζουν ελάχιστα πράγματα για αυτό το μυστηριώδες και δύσβατο μέρος. Αυτά που γνωρίζουμε, ωστόσο, μέχρι σήμερα είναι εντυπωσιακά:

1. Περισσότεροι άνθρωποι έχουν φτάσει στο φεγγάρι από ό,τι στη «ζώνη του Άδη»

Για να πάρετε μία γεύση για το βάθος της Τάφρου των Μαριανών αναφέρουμε απλά ότι το Έβερεστ, η υψηλότερη κορυφή της Γης σε ύψος 8.848 μέτρα «χωρούσε» άνετα μέσα στη συγκεκριμένη τάφρο. Αυτό εξηγεί γιατί είναι τόσο δύσκολη η διερεύνηση αυτού του σημείου. Μόνο τρεις άνθρωποι έχουν φτάσει στον πυθμένα της Τάφρου των Μαριανών: δύο επιστήμονες από το Τεργέστη το 1960 και ο σκηνοθέτης James Cameron το 2012.

Οι τάφροι στη «ζώνη του Άδη» είναι βρίσκονται σε τόσο απομακρυσμένα σημεία που η μεταφορά ατόμων και εξοπλισμού σε αυτούς είναι εξαιρετικά δύσκολη. Αυτό επιδεινώνεται από το γεγονός ότι περίπου 8 τόνοι νερού ανά τετραγωνική ίντσα - δηλαδή περίπου 100 ελέφαντες - είναι σαν να στέκονται πάνω από το κεφάλι όσων βρίσκονται σε αυτό το σημείο.

Οι επιστήμονες που έχουν βρεθεί μέχρι εκεί είχαν μαζί τους ειδικό εξοπλισμό που μπορούσε να αντέξει την τεράστια πίεση. Το 201 το μη επανδρωμένο υποβρύχιο Nereus πλησίασε ένα από τα βαθύτερα σημεία αλλά στη συνέχεια καταστράφηκε κατά τη διάρκεια μίας αποστολής. Το Nereus κατασκευάστηκε από το Ινστιτούτο Woods Hole Oceanographic το οποίο είχε συμμετάσχει σε πολλές αποστολές, συμπεριλαμβανομένης εκείνης το 2009 που έφτασε στον πυθμένα της Τάφρου των Μαριανών. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της τελευταίας αποστολής προσέγγισε την τάφρο Kermadec και τότε εξερράγη και διασπάστηκε σε χιλιάδες κομμάτια.

2. Τα βάθη των ωκεανών μετρούνται με TNT

Για τη μέτρηση των ωκεανών οι επιστήμονες χρησιμοποιούν τη βόμβα - ήχου, μία τεχνική όπου το TNT ρίχνεται στις τάφρους και η ηχώ της καταγράφεται από μία βάρκα, επιτρέποντας στους επιστήμονες να εκτιμήσουν το βάθος. Παρόλο που οι επιστήμονες αμφισβητούν την εν λόγω μεθόδου, τα αποτελέσματα είναι εντυπωσιακά. Μέχρι στιγμής εκτός από την Τάφρο των Μαριανών οι τάφροι Kermadec, Kuril-Kamchatka, Philippine και Tonga εκτιμώνται ως τα βαθύτερα σημεία των ωκεανών.

3. Ο Jacques Cousteau ήταν ο πρώτος που φωτογράφισε τη «ζώνη του Άδη»

H πρώτη αποστολή που κατάφερε να συγκεντρώσει στοιχεία για τη «ζώνη του Άδη» έγινε από το 1872 έως το 1876 στο πλαίσιο μίας αποστολής που έφερε το όνομα HMS Challenger Expedition. Οι επιστήμονες πήρα δείγματα από τον πυθμένα της θάλασσας που βρισκόταν περίπου 8.000 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας. Μέχρι τότε ωστόσο δεν μπορούσαν να επιβεβαιώσουν αν στα ευρήματά τους συμπεριλαμβάνονταν υπολείμματα ζώων. Το 1948 μία σουηδική ομάδα ερευνητών κατάφερε να συλλέξει δείγματα τα οποία κατέδειξαν την ύπαρξη πλασμάτων στη «ζώνη του Άδη».

Το 1956 ο Jacques Cousteau τράβηξε την πρώτη φωτογραφία από τη μυστηριώδη αυτή ζώνη δίνοντας στον κόσμο μία γεύση για το πώς είναι να βρίσκεται κανείς στα άδυτα των ωκεανών.

4. Επιβεβαιώθηκε η ύπαρξη ζωντανών θαλάσσιων πλασμάτων

Πριν από το 2007, τα περισσότερα είδη είχαν καταγραφεί από ένα ελλιπές δείγμα που είχαν πάρει οι παλαιότεροι εξερευνητές. Το 2008 όμως έγινε ένα τεράστιο άλμα στην κατανόηση των θαλάσσιων πλασμάτων και ήρθαν στη δημοσιότητα οι πρώτες εικόνες των ζωντανών οργανισμών που ζουν στη «ζώνη του Άδη». Το ιαπωνικό ερευνητικό σκάφος Hakuho-Maru ήταν αυτό που οδήγησε στην τρομερή αυτή ανακάλυψη μέσω μίας κάμερες που έριξε στα άδυτα των ωκεανών. Οι εντυπωσιακές εικόνες έδειξαν σμήνη ζωντανών ψαριών να τρέφονται με μικροσκοπικές γαρίδες. Επιπλέον, το 2016 ένα έγγραφο επιβεβαίωσε τον εντοπισμό ζωντανών ψαριών σε βάθος 8.144 μέτρων κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας.

5. ... ωστόσο δεν γνωρίζουμε αν τα ψάρια επιβιώνουν σε βαθύτερα σημεία

Πρόσφατες εκθέσεις όπως το πρότζεκτ HADES στον Ειρηνικό Ωκεανό αναφέρουν ότι τα ψάρια δεν μπορούν να εντοπιστούν κάτω από τα 8.400 μέτρα. Ωστόσο η «ζώνη του Άδη» έχει σημεία με μεγαλύτερο βάθος. Ο βιολόγος του Whitman College marine, Paul Yancey εκτιμά ότι τα ψάρια δεν μπορούν να επιβιώσουν κάτω από τα 8.400 μέτρα καθώς εκεί δεν υπάρχουν οι κατάλληλες πρωτεΐνες που συμβάλλουν στην ανάπτυξη και την επιβίωση τους. Κάτω από τα 8.400 μέτρα ωστόσο μπορεί να υπάρχουν άλλα θαλάσσια πλάσματα όπως γαρίδες και διάφορα αμφίποδα.

6. Τόνοι τοξικών αποβλήτων διοχετεύονται στη «ζώνη του Άδη»

Στη δεκαετία του 1970, τόνοι τοξικών φαρμακευτικών αποβλήτων είχαν ριφθεί στην τάφρο του Πουέρτο Ρίκο. Εκείνη την εποχή το Πουέρτο Ρίκο είχε μία από τις μεγαλύτερες παραγωγές φαρμακευτικών προϊόντων. Αναπόφευκτα τα απόβλητα κατέληγαν στη θάλασσα και τα οικοσυστήματα υπέστησαν σοβαρές ζημίες από τους ρύπους, με μία μελέτη του 1981 να αποκαλύπτει πως υπήρξαν σαφείς αλλαγές στη θαλάσσια κοινότητα της περιοχής.

7. Η μελέτη για τη «ζώνη του Άδη» μας βοηθάει να καταλάβουμε τη ζωή στο διάστημα

Τα πλάσματα που μπορούν να επιβιώσουν σε περιβάλλοντα όπως αυτά της «ζώνης του Άδη» ονομάζονται ακρόφιλα. Αυτά τα πλάσματα μπορούν να αντέξουν σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες, υψηλές πιέσεις και μπορούν να επιβιώσουν με λίγο ή καθόλου οξυγόνο, γεγονός που αποδεικνύει πώς θα ήταν η ζωή σε μέρη όπου δεν υπάρχει οξυγόνο. Μικροοργανισμοί όπως ο Pyrococcus CH1 έχουν εντοπιστεί στα βαθύτερα σημεία των ωκεανών και έχουν χαρακτηριστεί ως δώρο από τους επιστήμονες οι οποίοι εκτιμούν ότι μέσω αυτών μπορούν να προβλέψουν πώς θα είναι η ζωή σε άλλους πλανήτες.

8. Οι «υπεργίγαντες» υπάρχουν στη «ζώνη του Άδη»

Ένα από τα πιο συναρπαστικά πλάσματα που βρέθηκε στη «ζώνη του Άδη» είναι ο «υπεργίγαντας», γνωστός κι ως Alicella gigantea. Αυτό το αμφίποδο είναι 20 φορές μεγαλύτερο από τα υπόλοιπα είδη του που βρίσκονται σε διαφορετικά περιβάλλοντα. Το μεγαλύτερο μέγεθος Alicella gigantea έφτανε τα 34 εκατοστά και εντοπίστηκε στον Ειρηνικό Ωκεανό.

Οι μυστηριώδεις άνθρωποι – Σκιές. Είναι εξωγήινοι, χρονοταξιδιώτες ή υπερδιάστατα όντα σε αποστολή;

Έχετε δει ποτέ κάποια μορφή ενέργειας με τη γωνία του ματιού σας και όταν κοιτάξατε, τίποτα δεν υπήρχε εκεί; Όλο και περισσότεροι άνθρωποι αναφέρουν ότι βλέπουν τους Ανθρώπους – Σκιές και αναρωτιούνται ποιοι είναι και ποιος είναι ο σκοπός τους.Δεν είναι ούτε φαντάσματα ούτε ανθρώπινα όντα …. Είναι κοινώς γνωστοί ως οι «άνθρωποι σκιές». Φαίνονται να είναι ενήμεροι για την παρουσία μας, και στην πραγματικότητα φαίνεται να θέλουν να αισθανόμαστε απροθυμία, φόβο ή πανικό ακόμη και στην παρουσία τους.

Η τεκμηρίωση των ανεπιθύμητων ενεργειών που προκαλούνται από τη σκιά των ανθρώπων είναι αρκετά μικρή.

Στην πραγματικότητα, στις περισσότερες περιπτώσεις, αυτά εμφανίζονται ή εξαφανίζονται σταδιακά, μόλις ανιχνευθούν.

Τα όντα αυτά δεν φαίνεται ότι μιλάνε καθόλου, ούτε κοντά στον μάρτυρα, ενώ στέκονται στις εισόδους και τις γωνίες των δωματίων. Μερικοί λαοί που τους έχουν δει ή είχαν επίγνωση της ύπαρξής τους λένε ότι είναι όντα που μπαινοβγαίνουν στο φυσικό μας επίπεδο. 

Αυτά τα όντα δεν υπάρχουν απλά μόνο, αλλά είναι επίσης συχνοί επισκέπτες στη ζωή μας. Ωστόσο, σε αφηγήσεις αυτοπτών μαρτύρων, ιδιαίτερα μία παρατήρηση που αναφέρεται πολύ συχνά, είναι η παρατήρηση της συμφωνίας όλων σχετικά με την εμφάνιση της σκιάς.

Συνυπήρχαν άραγε ανέκαθεν με εμάς, τους ανθρώπους;

Είναι μια ενδιαφέρουσα θεωρία, γιατί αυτό δείχνει είναι επίσης συχνοί επισκέπτες στη ζωή μας. 

Ωστόσο, σε αφηγήσεις αυτοπτών μαρτύρων, ιδιαίτερα μία παρατήρηση που αναφέρεται πολύ συχνά, είναι η παρατήρηση της συμφωνίας όλων σχετικά με την εμφάνιση της σκιάς.

Σύμφωνα με την ερευνήτρια του παραφυσικού Heidi Hollis, οι άνθρωποι – σκιές είναι δυσοίωνες υπερφυσικές οντότητες. Ενώ είναι πιθανό ότι εξ αποστάσεως ότι θα μπορούσαν φυσικά να σας βλάψουν, ίσως και μέσα από τη μετακίνηση των αντικειμένων, είναι πιο πιθανό να σας επιτεθούν συναισθηματικά αφού ο φόβος είναι αυτό που τους δίνει ενέργεια.

Δεν έχει σημασία αν ο μάρτυρας είναι παιδί ή ενήλικος, αυτός ή αυτή βλέπουν πάντα το ίδιο πράγμα. Όλοι οι αυτόπτες μάρτυρες, δεν έχει σημασία σε ποια χώρα, ήπειρο ή τι γλώσσα μιλούσαν, όλοι δίνουν μια ιδέα για το τι είδαν και βίωσαν στην παρουσία των ανθρώπων σκιών, αλλά αυτή είναι πάντα… μονότονη.

Η μοναδική εμπειρία που σχετίζεται με τον άνθρωπο – σκιά και που δεν είναι μονότονη είναι – ο φόβος. Αποπνέει μια αίσθηση ψύχρας και ο φόβος που προκαλεί είναι τόσος που οι μάρτυρες αισθάνονται ότι τους ξεπερνά …

Οι αναμνήσεις τους είναι εντυπωσιακά παρόμοιες η μια με την άλλη, αν και οι «σκιές» είναι κανονικό μέρος της ζωής για πολλούς ανθρώπους.

Όσοι βίωσαν και μελέτησαν το φαινόμενο λένε ότι αυτές οι φευγαλέες οντότητες συνήθως παρατηρούνται για πολύ σύντομο χρονικό διάστημα και με την άκρη του ματιού. Απλά στέκονται εκεί και λες και αναδεύονται, πάντα στη σιωπή.

Τον τελευταίο καιρό, ο αριθμός των ανθρώπων που ήταν μάρτυρες της παρουσίας αυτών των σκιερών όντων για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, έχει αυξηθεί. Κάποιοι μαρτυρούν ότι έχουν δει ακόμη και ανατριχιαστικά, κόκκινα μάτια σε αυτές τις σκοτεινές, δυσδιάκριτες αλλά συχνά τεράστιες σιλουέτες που εμφανίζονται αμέσως οπουδήποτε και που δείχνουν την ικανότητα να περνούν μέσα από τοίχους σε περιορισμένους χώρους, αψηφώντας τους νόμους της φυσικής.

Πολλοί ερευνητές του παραφυσικού έχουν μελετήσει το φαινόμενο, και ιδίως συμφωνούν σε μια πτυχή του. Ότι και να είναι αυτές οι οντότητες, που τρέφονται από ανθρώπινη ενέργεια, απορρέουν κακές δονήσεις και αρνητικά συναισθήματα.

Σε κάποιες περιπτώσεις αναφέρονται και επιθέσεις αυτών των όντων.

Φανταστείτε να είστε ανήμπορος στο κρεβάτι σας, να έχετε παραλύσει από το φόβο, πλήρως ξύπνιοι, βλέποντας χωρίς να μπορείτε να κάνετε οτιδήποτε , κάτι σκοτεινό και σιωπηλό να υφέρπει αμείλικτα προς το μέρος σας.

Σύμφωνα με τη μαρτυρία του ερευνητή Jason Williams Offutt, η Anne Williams από την Αυστραλία έζησε μια τέτοια επίθεση: «Ένα πρωί, αισθάνθηκα τόσο έντονα ότι υπήρχε μια παρουσία να στέκεται δίπλα αριστερά από το κρεβάτι μου, ακριβώς στη γωνία του τοίχου μου. Ένιωσα σαν να ήμουν αποκλεισμένη, σαν κάτι να στέκεται από πάνω μου ή να ήθελε να με τρομάξει», διηγείται.

Αυτή είναι μια κλασική συνάντηση με μια οντότητα που εμφανίζεται στη μέση της νύχτας.

«Καθώς άνοιξα τα μάτια μου για να δω τι ήταν εκεί, μια σκοτεινή φιγούρα με καπέλο και παλτό ή μανδύα, δεν μπορούσα να διακρίνω, στεκόταν στην αριστερή πλευρά του κρεβατιού.»

Το πράγμα έσκυψε πάνω της, καρφώθηκε στο κρεβάτι και την άρπαξε από το λαιμό, καθώς προσπάθησε να ουρλιάξει. Όταν προσπάθησε να το απομακρύνει αυτό προσπάθησε να τη πνίξει.

«Ένιωσα ότι έσπρωχνε το χέρι του προς τα κάτω, για το λαιμό μου και με έπνιγε, καθώς τίποτα δεν βγήκε από το στόμα μου,» εξήγησε. «Όμως κανένας θόρυβος. Δεν μπορούσα να ακούσω ακόμα και τη κραυγή μου, αλλά φώναζα. »

Τέλος, μετά από αυτό που φαινόταν μια ατέρμονη μάχη, το πλάσμα την άφησε. Μετά την επίθεση, η Ουίλιαμς αισθάνθηκε έναν απερίγραπτο φόβο.

Αλλά τι ήταν αυτό που η Anne Williams αντιμετώπισε στην κρεβατοκάμαρά της; ήταν ένας άνθρωπος σκιά σύμφωνα με τον ερευνητή.

Την Τρίτη ο Άρης θα πλησιάσει τη Γη περισσότερο από κάθε άλλη φορά

Την Τρίτη 31 Ιουλίου ο πλανήτης Άρης θα πλησιάσει τη Γη περισσότερο από κάθε άλλη φορά μετά το 2003 και θα είναι έτσι ο φωτεινότερος των τελευταίων 15 ετών.
Τόσο κοντινός και τόσο φωτεινός ο Άρης δεν θα υπάρξει ξανά έως το 2035.
Ο Άρης και η Γη κινούνται με ελλειπτικές τροχιές πέριξ του Ήλιου σε διαφορετικές αποστάσεις από το άστρο μας και με διαφορετικές ταχύτητες. Κάθε περίπου δύο χρόνια οι δύο γειτονικοί πλανήτες και ο Ήλιος ευθυγραμμίζονται, με τη Γη στη μέση, ένα φαινόμενο που λέγεται «αντίθεση» στην αστρονομία. Φέτος η αντίθεση αυτή συνέβη στις 27 Ιουλίου, την ίδια μέρα με την θεαματική μακράς διάρκειας ολική έκλειψη Σελήνης.
Ο Άρης θα φθάσει στο κοντινότερο σημείο του από τη Γη στις 10:50 ώρα Ελλάδας στις 31 Ιουλίου. Ο πλανήτης, που θα λάμπει στον ουρανό με μια πορτοκαλί-κόκκινη απόχρωση, θα βρίσκεται σε απόσταση περίπου 57,6 εκατομμυρίων χιλιομέτρων από τη Γη.
Όμως, παρά το πλησίασμα αυτό, δεν θα καταρριφθεί το ρεκόρ του 2003, όταν ο «κόκκινος πλανήτης» απείχε μόνο 55,8 εκατομμύρια χιλιόμετρα από τη Γη. Επρόκειτο για την πιο «στενή επαφή» εδώ και σχεδόν 60.000 χρόνια, ένα ρεκόρ που δεν θα καταρριφθεί έως τις 28 Αυγούστου 2287, σύμφωνα με τους υπολογισμούς της Αμερικανικής Διαστημικής Υπηρεσίας (NASA).
Όταν ο Άρης βρίσκεται ευθυγραμμισμένος με τη Γη, αλλά με τον Ήλιο ανάμεσά τους, τότε βρίσκεται στη μεγαλύτερη απόσταση από τη Γη, περίπου στα 401 εκατομμύρια χιλιόμετρα. Η μέση απόσταση μεταξύ Γης-Άρη είναι γύρω στα 225 εκατομμύρια χιλιόμετρα.
Επειδή ο Άρης βρίσκεται μακρύτερα από τον Ήλιο από ό,τι η Γη, χρειάζεται περίπου δύο γήινα χρόνια για να ολοκληρώσει μια πλήρη περιφορά (η διάρκεια του έτους του) γύρω από το μητρικό άστρο του ηλιακού μας συστήματος.
Για περίπου δύο μήνες, μεταξύ 7 Ιουλίου και 7 Σεπτεμβρίου, ο Άρης θα λάμπει πιο έντονα από ό,τι ο Δίας στον ουρανό της Γης και θα είναι αυτός -και όχι ο μεγαλύτερος πλανήτης του ηλιακού μας συστήματος- το τέταρτο φωτεινότερο αντικείμενο μετά τον Ήλιο, τη Σελήνη και την Αφροδίτη. Ο Άρης, ο οποίος έχει περίπου το μισό μέγεθος της Γης και βρίσκεται πολύ μακρύτερα από ό,τι το φεγγάρι μας, θα φαίνεται στον ουρανό περίπου 75 φορές μικρότερος σε σχέση με τη Σελήνη.
H NASA και οι άλλες διαστημικές υπηρεσίες εκτοξεύουν περίπου ανά διετία τις διαστημικές αποστολές τους, όταν ο Άρης πλησιάζει πολύ τη Γη, ώστε το ταξίδι να είναι πιο σύντομο. Έτσι, τα ρόβερ Opportunity και Spirit εκτοξεύθηκαν το 2003, ο αρειανός δορυφόρος MRO το 2005 και το Mars Phoenix Lander το 2007.
Η επόμενη προσέγγιση Άρη-Γης θα γίνει τον Οκτώβριο 2020 και η επόμενη πολύ κοντινή αντίθεση των δύο πλανητών το Σεπτέμβριο 2035. Αυτή την εποχή, ο ‘Αρης βρίσκεται εν μέσω μιας τεράστιας αμμοθύελλας που έχει καλύψει σχεδόν όλο τον πλανήτη και έχει βυθίσει στη σιωπή το αμερικανικό ρόβερ Opportunity, το οποίο μπορεί να μην ξανακουσθεί μετά από αυτή την περιπέτεια, τη δυσκολότερη κατά την 14ετή αποστολή του.

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ

Ποια ήταν η αιτία θανάτου του Ιησού; Η επιστημονική εξήγηση

Πώς πέθανε ο Ιησούς πάνω στο σταυρό; Ποια είναι η επιστημονική εξήγηση που υπάρχει; 

Οι ιστορικές πηγές που χρησιμοποίησαν οι ιατρικές μελέτες είναι οι περιγραφές των τεσσάρων Ευαγγελιστών αλλά και συγγραφείς του πρώτου αιώνα μ.Χ., Χριστιανοί, Εβραίοι και Ρωμαίοι, οι οποίοι αναφέρουν πληροφορίες για την ιουδαϊκή και τη ρωμαϊκή νομοθεσία, καθώς και για τον τρόπο που εκτελούνταν οι ποινές της μαστίγωσης και της σταύρωσης. 
Άλλα στοιχεία που χρησιμοποιήθηκαν στην έρευνα είναι η περίφημη Σινδόνη του Τουρίνου, με την οποία πιστεύεται ότι τύλιξαν το ίδιο το σώμα του Ιησού μετά την αποκαθήλωση, και αρχαιολογικά ευρήματα όπως ένας σκελετός ανθρώπου που σταυρώθηκε στην εποχή του Ιησού και βρέθηκε στην Ιερουσαλήμ.
Σύμφωνα με τις επικρατέστερες απόψεις η σταύρωση του Χριστού έγινε την Παρασκευή 7 Απριλίου (14 του ιουδαϊκού μήνα Νισάν) του έτους 30.
Ο Ιησούς καταδικάστηκε στον σταυρικό θάνατο, μια ποινή τόσο σκληρή που οι ίδιοι οι Ρωμαίοι, αφού την πήραν από τους Καρχηδονίους την τελειοποίησαν έτσι ώστε να φέρνει τον θάνατο με αργή και βασανιστική ασφυξία. Καθώς η μέθοδος ήταν συνηθισμένη για την εποχή, τα Ευαγγέλια δεν αναφέρονται σε πολλές λεπτομέρειες.
Οι σταυρώσεις γίνονταν για υγειονομικούς λόγους έξω από κατοικημένες περιοχές. Οι ξύλινοι σταυροί δεν ήταν μονοκόμματοι αλλά το κάθετο σκέλος τους έμενε μόνιμα καρφωμένο στον τόπο της εκτέλεσης. Το οριζόντιο, που μπορεί να ζύγιζε και πάνω από 50 κιλά, μεταφερόταν ως εκεί από τον κατάδικο, ο οποίος συνοδευόταν από στρατιωτικό απόσπασμα. Όταν έφταναν στο μέρος της σταύρωσης, στους κατάδικους προσφερόταν ένα ποτό από κρασί με μύρο, που είχε κάποιες ναρκωτικές ιδιότητες, ωστόσο ο Ιησούς αρνήθηκε να το πιει.
Τα καρφιά περνούσαν ανάμεσα από τα οστά των καρπών. Έπειτα το οριζόντιο σκέλος ανυψωνόταν και στερεωνόταν στον κατακόρυφο στύλο – συνήθως, την εποχή του Ιησού, στην κορυφή του, δίνοντας στον σταυρό το σχήμα κεφαλαίου . Έπειτα έστρεφαν τα σκέλη προς τα πλάγια ελαφρώς λυγισμένα και τα κάρφωναν μαζί με ένα ακόμα καρφί που περνούσε και από τους ταρσούς και των δύο ποδιών. Η διαδικασία ολοκληρωνόταν με τη στερέωση στην κορυφή του σταυρού μιας επιγραφής με το όνομα και το έγκλημα του καταδίκου.
Ο σταυρωμένος περνούσε ένα βασανιστικό διάστημα που διαρκούσε από ώρες μέχρι δυο ή τρία εικοσιτετράωρα. Το κρέμασμα του σώματος από τα καρφιά δεν προκαλούσε μόνο απερίγραπτο διάχυτο πόνο αλλά και εξανάγκαζε τον θώρακα να μένει διαρκώς «ανοιχτός» σε θέση εισπνοής και τα πνευμόνια να μην μπορούν να αδειάσουν για να πάρουν καινούργιο αέρα.
Με αυτό τον τρόπο σταδιακά το αίμα και οι ιστοί άδειαζαν από οξυγόνο και πλημμύριζαν με διοξείδιο του άνθρακα, ενώ οι πνεύμονες γέμιζαν υγρό. Καθώς ο κατάδικος ασφυκτιούσε, προσπαθούσε να ανασηκωθεί πάνω στα καρφωμένα πόδια του για να ανασάνει τρίβοντας την κομματιασμένη από το μαστίγωμα πλάτη του πάνω στο ξύλο του σταυρού.Όταν όμως ανασηκωνόταν, ο πόνος από τα πόδια και τις αρθρώσεις των ώμων και των χεριών ήταν αφόρητος και τον ανάγκαζε να ξαναφεθεί να κρέμεται. Ο σωματικός πόνος και η έλλειψη οξυγόνου τον έφερναν σε ημικωματώδη κατάσταση. Στο τέλος έχοντας χάσει τις αισθήσεις του αδυνατούσε να ανασηκωθεί για να πάρει μια ακόμη ανάσα και πέθαινε από ασφυξία.
Η τελευταία κραυγή του Ιησού για πολλούς μελετητές είναι μια ένδειξη ότι ο θάνατος προήλθε από κάποιο έντονο γεγονός, όπως μια καρδιακή ανακοπή. Η ιατρική εξήγηση για το αίμα και το νερό που, σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, έτρεξαν από τα πλευρά του Ιησού όταν τον λόγχισε ο Ρωμαίος στρατιώτης για να επιβεβαιώσει τον θάνατό Του είναι η συσσώρευση υγρού ανάμεσα στην καρδιά και τη μεμβράνη που την περιβάλλει, το περικάρδιο, το οποίο έρευσε μαζί με το αίμα με το τρύπημα της λόγχης. Η συμφόρηση αυτή επιβάρυνε ακόμα περισσότερο τη λειτουργία της καρδιάς, που προσπαθούσε να αντλήσει το πυκνόρρευστο, ελαττωμένο από την αιμορραγία και κενό από οξυγόνο αίμα. Άλλες εξηγήσεις αναφέρονται σε μια πολυπαραγοντική αιτιολογία θανάτου, που περιλαμβάνει το σοκ εξαιτίας της αιμορραγίας, την ασφυξία, την οξεία καρδιακή ανεπάρκεια.

Γνάθος με δόντια αλλάζει την… ιστορία του Homo Sapiens

Γνάθος που φέρει δόντια και βρέθηκε σε σπήλαιο στο Ισραήλ είναι το παλαιότερο γνωστό λείψανο του Homo Sapiens πέρα από την Αφρική, γεγονός που αποδεικνύει ότι το ανθρώπινο είδος μετανάστευσε από τη «μαύρη ήπειρο» σε πολύ παλαιότερο χρόνο απ’ όσο πίστευαν μέχρι σήμερα οι επιστήμονες.

Το οστό εκτιμάται ότι είναι ηλικίας 177.000-194.000 ετών, σύμφωνα με τους ερευνητές που ανακοίνωσαν την Πέμπτη την ανακάλυψή τους. Τα δόντια φέρουν χαρακτηριστικά του είδους Homo Sapiens που δεν υπήρχαν σε άλλους ανθρωπίδες της εποχής, όπως στους Νεάντερταλ.

Το απολιθωμένο οστό του αριστερού τμήματος της επάνω σιαγόνας ανήκει σε νεαρό ενήλικο άτομο – το φύλο του όμως παραμένει αδιευκρίνιστο. Βρέθηκε στο σπήλαιο Μισλίγια, στη δυτική πλαγιά του όρους Καρμέλ, σε απόσταση περίπου 12 χιλιομέτρων νότια της Χάιφας. Μέσα στη μεγάλη σπηλιά, όπου κάποτε κατοικούσαν άνθρωποι, ανακαλύφθηκαν επίσης αιχμές και πέτρινα εργαλεία, πολλές εστίες και καμένα οστά ζώων.

«Πρόκειται για συναρπαστική ανακάλυψη»
Ο Homo Sapiens πρωτοεμφανίστηκε στην Αφρική. Τα παλαιότερα απολιθώματα που έχουν βρεθεί είναι ηλικίας 300.000 ετών. Ενα από τα σημαντικότερα ερωτήματα για τους επιστήμονες είναι το πότε μετανάστευσε το ανθρώπινο είδος για να κατοικήσει σε άλλες ηπείρους. Μέχρι σήμερα, τα παλαιότερα απολιθώματα – εκτός από αυτά της Αφρικής – προέρχονταν από δύο άλλα σπήλαια στο Ισραήλ και ήταν ηλικίας 90.000-120.000 ετών.

Η νέα ανακάλυψη στηρίζει τη θεωρία ότι οι άνθρωποι έφυγαν από την Αφρική ακολουθώντας βόρεια διαδρομή, την κοιλάδα του Νείλου και τα παράλια της ανατολικής Μεσογείου και όχι τον «νότιο διάδρομο» που οδηγεί, μέσω της νότιας Σαουδικής Αραβίας, στην ινδική υποήπειρο και την Ανατολική Ασία, όπως είπε ο παλαιοανθρωπολόγος του Πανεπιστημίου του Τελ Αβίβ Ισραέλ Χέρσκοβιτς, επικεφαλής της έρευνας.

«Πρόκειται για μια συναρπαστική ανακάλυψη που επιβεβαιώνει άλλες θεωρίες για την παλαιότερη μετανάστευση πέρα από την Αφρική», πρόσθεσε ο παλαιοανθρωπολόγος Ρολφ Κουάμ του Πανεπιστημίου Μπίνγκχαμπτον της Νέας Υόρκης, εκ των συγγραφέων της μελέτης που δημοσιεύεται στην επιστημονική επιθεώρηση Science.

Οι άνθρωποι της Μισλίγια ήταν πιθανότατα νομάδες και ακολουθούσαν τις μετακινήσεις των θηραμάτων που κυνηγούσαν, ανάλογα με την εποχή, είπε επίσης ο Κουάμ. «Ηταν ικανοί κυνηγοί μεγάλων θηραμάτων, όπως άγριων βοοειδών και ελαφιών», συμπλήρωσε.

ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ ΧΡΟΝΙΑ